2017_Bons p35

1917_bons

b’ons b’hullie 35 B’ons vlees en groenten. Wel met iets meer vlees dan hier”, stelt ze vast. Meer wennen was de nieuwe taal. De twee spraken uiteraard nog geen woord Nederlands, maar maakten er van begin af aan werk van dat snel te veranderen. “Vooral de uitspraak is voor ons lastig”, zegt Nara. “Je doet één dingetje fout en plotseling is het een heel ander woord geworden. Zo was ik in het ziekenhuis en begreep het personeel me niet. ‘Wat nou zuid’, vroegen de verpleegsters zich af. Ik wilde zout.” Inmiddels spreekt ze wel vloeiend Nederlands, al heeft ze nog een accent. Terwijl Nara het woord voert, is Wahan bezig aan de computer. Als hij iets aan zijn vrouw vraagt, doet hij dat in het Nederlands. “Soms praten we Nederlands met elkaar, soms Armeens. Vaak zelfs door elkaar. Ook denken doe ik in twee talen, af en toe tegelijkertijd.” De keuze voor het schoenenvak was logisch. In Armenië bestierde het stel een schoenenfabriek. “We hadden een eigen bedrijf met acht personeelsleden. Verder leidden we een normaal gezinsleven. Het bestaan in Armenië was wel wat minder luxe dan hier. Je had er een groot verschil tussen arm en rijk. Zakelijk ging het ons voor de wind, we zaten meer aan de goede kant. Wat vooral opvalt is


1917_bons
To see the actual publication please follow the link above