2017_Bons p34

1917_bons

b’ons b’hullie 34 B’ons Gelukkig en veilig in Schijndel Het belangrijkste verschil tussen Armenië en Nederland? “Hier heeft iedereen het druk. In ons vaderland lijkt het alsof de mensen veel meer tijd voor elkaar hebben. Sinds ik in Nederland ben, heb ik altijd een agenda bij me. Administratie, het maken van afspraken, in Armenië deed ik het allemaal uit het hoofd.” Dat zegt Nara Grigorjanc. Ze groeide op in Armenië en kwam in 1999 met haar man Wahan naar Nederland. In Schijndel bouwden ze de schoenmakerij Mima op, die vorig jaar werd uitgeroepen tot de beste van ons land. Bovendien zijn hun twee kinderen in Nederland geboren. Tekst: Wim Poels Foto: Martin Boselie “Nederland is een zeer georganiseerd landje. Als je naar de dokter wilt, moet je hier een afspraak maken. In Armenië kon je gewoon naar het ziekenhuis gaan, een nummertje trekken en wachten tot je goed geholpen werd”, merkte Nara. Ze is de laatste inwoner van de gemeente Schijndel die tot Nederlandse is genaturaliseerd. “Ik ben burgemeester Jetty Eugster nog altijd dankbaar dat ze er haast achter heeft gezet en mijn erkenning zo snel mogelijk heeft gemaakt”, kijkt ze terug. Het krijgen van het Nederlanderschap was voor Nara een belangrijk moment. “Ik voelde me al veel langer Nederlandse, maar het was toch net alsof ik er niet helemaal bij hoorde. Dit jaar mocht ik bijvoorbeeld voor het eerst stemmen. Dan voel je je pas echt een volwaardig Nederlander.” Over de periode waarin ze naar Schijndel kwamen, hebben ze het niet graag. Er was oorlog in Armenië en het stel, dan bijna dertigers, besloot te vluchten. Uiteindelijk kwam het paar in 1999 terecht in Nederland, vanaf 2001 meer specifiek Schijndel. “Puur toeval”, zeggen ze er nu over. Je zou verwachten dat de twee een pure cultuurshock meemaakten. Maar dat viel volgens Nara reuze mee. “De kleding bijvoorbeeld week helemaal niet zoveel af van wat we gewend waren. En iedereen hier denkt dat die Armeniërs wel rijst zullen eten en hun eten scherp kruiden. Niet waar, ook waren wij gewend aan aardappelen ‘Denken doe ik in twee talen, af en toe tegelijkertijd’


1917_bons
To see the actual publication please follow the link above